Een paar maanden geleden vond Angelique haar leven een zooitje, maar met een mooi randje. Wat veranderde er ineens veel, toen de vader van haar dochter (2 jaar) de relatie verbrak, na zeven jaar, toen ze een nieuwe man tegenkwam waarbij de vonk oversprong en toen ze onverwacht zwanger bleek te zijn...

Elke zwangerschap eindigt als de bevalling begint. Nou heb ik geen van mijn zwangerschappen als geweldig, prettig of zelfs maar leuk ervaren, van een bevalling wilde ik al helemaal niks weten.

Yvette heeft geen zin om te bevallen...

‘Verdomme, kutkind!’ met een ruk schiet ik overeind en schop de bal weg zover ik kan. Dat is niet ver op een bomvol strand kan ik je vertellen. Een gladgeoliede rug draait zich woest om. Echt geen zin in! Ik kijk onschuldig weg en richt mijn eigen woede op het jongetje dat verbouwereerd aan de rand van onze handdoeken staat.
‘Sorry mevrouw...’ zijn lip trilt. Het lichtblauwe zwembroekje plakt van het zand en de zonnebrandolie die zijn moeder rijkelijk op zijn lijfje heeft gesmeerd.

Yvette heeft een LAT-relatie en voelt zich zo af en toe wel behoorlijk alleen zwanger. En behoorlijk dik vet zwanger...

'Nu niet zeuren, dan had je het maar weg moeten laten halen.' Het is de eigen schuld van de vrouw die ongelukkig is, dat haar partner haar niet steunt nu ze zwanger blijkt. Hij wil geen kinderen, of niet nu, of niet met haar, of eerst wel, maar nu 'toch maar niet'. Of hij bedenkt zich ineens dat zijn vrouw het vast niet goed vindt, dat hij een kind gepland heeft met zijn minnares.

Dit is dus voor DIE mannen die de draagster van hun ongeboren vrucht willen of hebben verlaten even te laten lezen wat ze gaan missen/gemist hebben. Ongeboren vrucht is wel een mooi woord! Je kindje is een vrucht, kleurrijker dan alle sinaasappels, zachter dan alle perziken, zoeter dan alle dadels, maar dat allemaal in één vrucht. Als het een dochter wordt, heb je voorlopig geen oog meer voor een andere vrouw; als het een zoon wordt, heb je ineens een nieuwe allerbeste vriend.

Niet gewend om zelf alle spullen te dragen, liep ze met trage stappen door het mulle zand. De tas op haar rug leek zwaarder dan de 12 kilo aan haar voorkant.

Een verhaal over die eerste dag na zijn vertrek.

29 jaar, 22 weken zwanger, laatste 4 maanden is vriend 5 keer ‘voor altijd’ weggegaan.

G. smste zondagmiddag dat hij zijn cd’s kwam ophalen. Ik was benieuwd hoe hij mijn buik zou vinden, hij had me al drie weken niet gezien. Ik was wel zenuwachtig, maar niet te erg.