Renske en haar vriend wonen samen, hebben sinds drie jaar een relatie en zijn trots op hun zoon van anderhalf. Het valt Renske echter wel zwaar, de eerste tijd met de baby. Bewust gepland is ze al gauw zwanger van de tweede. Maar dan krijgt haar vriend ineens heel andere ideeën...

Ik was vanochtend bang. Bang voor mijn hart.
Ik werd heel vroeg wakker, mijn dochter lag naast mij vol overgave te slapen.
Ik kon haar, net zoals ik deed toen zij nog een baby was, uitgebreid bestuderen.
Bewonderen is een beter woord.

Ze zit op haar knieën en leunt over de bank terwijl ze naar buiten kijkt. Ze zwaait, of ja haar hand gaat van links naar rechts, haar gezicht staat verdrietig.
Links van haar springt haar dochtertje enthousiast op de bank terwijl ze naar buiten zwaait en rechts van haar heeft haar zoontje en grote glimlach op zijn gezicht terwijl hij onder de raamdecoratie door naar buiten probeert te kijken.

Anouschka wil haar verhaal ook met ons delen: 'Ik heb in mijn laatste zwangerschapsmaand zelf een punt achter de relatie met de vader van mijn kindje heb gezet. Ook al voelde het wel alsof ik alleen zwanger was. Maar hoe dichterbij de uitgerekende datum kwam, hoe meer ik besefte dat het zo niet kon doorgaan.'

Becky is sinds zes maanden moeder van een dochter. Ze kijkt terug op haar zwangerschap en het verdriet dat ze had om het gedrag van haar vriend.

'Ik heb veel gelezen op deze site toen ik zwanger was en er veel steun aan gehad en gelukkig vaak om kunnen lachen. Want wat voelde ik me eenzaam, met een groeiende buik en een vader met wie ik niets liever wilde dan bij hem zijn, en dat hij er voor het kindje zou zijn.

Maar meneer vond het belangrijker om met een andere vriendin in bed te liggen voor wie hij zogenaamd niets voelde. Hij vond zichzelf erg zielig tijdens mijn zwangerschap, want hij wilde geen kind meer maar nu kwam het er toch...'

Weet je wat ik zo verdomde oneerlijk vind?
Weet je dat?
Nee, natuurlijk weet jij dat niet?
Waarom zou jij dat ook weten. Jij vindt alleen jezelf zielig want je hebt het zo verdomde zwaar, je bent zo verdomde alleen, je voelt je zo verdomde kut!
Verdomme, hoe denk je dat dat komt?
Hoe denk je verdomme, dat dat komt?
Zal ik je dat eens even haarfijn uitleggen.
Jij bent er vandoor gegaan, er-van-door.
ZOMAAR!!!

Voor alle moeders die grotendeels alleen verantwoordelijk zijn voor het opvoeden van hun kroost van het allerprilste begin tot hopelijk zelfstandige en evenwichtige volwassenen:

I salute you...

Ik heb me vergist, ik geef het ruiterlijk toe. Niet dat ik het niet kan, maar mijn God, wat is het vermoeiend soms...

Maddy was 26 jaar geleden in haar eentje zwanger. Speciaal voor AlleenMaarZwanger.nl beschrijft ze hoe ze dat heeft ervaren.

'Zesentwintig jaar geleden kreeg ik mijn zoon. Ongehuwd, en dat was, zeker in die tijd, nog niet zo ‘gewoon’ als nu. Was ik een BOM-moeder? Nee, meer een toevallig ongehuwd moeder. Want het was geen opzet om ongehuwd een kind te krijgen. Ik was ook niet van plan om ongehuwd te zijn, maar ik werd zwanger en helaas was een huwelijk met de vader van mijn kind uitgesloten.'