Maddy was 26 jaar geleden in haar eentje zwanger. Speciaal voor AlleenMaarZwanger.nl beschrijft ze hoe ze dat heeft ervaren.

'Zesentwintig jaar geleden kreeg ik mijn zoon. Ongehuwd, en dat was, zeker in die tijd, nog niet zo ‘gewoon’ als nu. Was ik een BOM-moeder? Nee, meer een toevallig ongehuwd moeder. Want het was geen opzet om ongehuwd een kind te krijgen. Ik was ook niet van plan om ongehuwd te zijn, maar ik werd zwanger en helaas was een huwelijk met de vader van mijn kind uitgesloten.'

'Tijdens de zwangerschap zag ik de vader wel, maar hij kon me niet steunen op de manier die ik bij andere moeders zag. Zijn bezoekjes compenseerden niet het gemis van een relatie die me door dik en dun steunde in mijn zwangerschap. Het was niet makkelijk omdat ik daarnaast ook nog moest werken. Wat het nog eens extra zwaar maakte was het feit dat ik geen ouders had om op terug te vallen.

Eenzaam. Dat was het. Maar tegelijkertijd maakte het kind me minder eenzaam. Nooit heb ik een seconde overwogen om het niet geboren te laten worden. Ik wist dat ik het zou redden, dat we het samen zouden redden. Mijn omgeving stelde vragen maar was vol begrip voor mijn keus. Mijn baby werd geboren. De vader was er niet bij. Hij had iets anders te doen en was te laat. Het was tekenend voor de situatie. De eerste maanden na de geboorte waren zwaar…het was een huilbaby en ik heb geregeld boven zijn bedje mee staan huilen.

Het was voor veel mensen nog best onwennig dat ik ongehuwd moeder was. Ook instanties waren nog niet zo ingespeeld op ongehuwd en vooral partnerloos ouderschap. Kinderopvang was er nog niet op de manier zoals we dat nu kennen; dat zorgde voor veel praktische problemen toen ik weer moest werken. Geen oma of opa om op te passen, dus er zat niets anders op dan mijn baan op te zeggen en proberen een parttime baan te vinden. Dat lukte, en ik mocht mijn zoon op de ochtenden dat ik werkte bij een vriendin brengen die ook net een baby had gekregen.

Ik vond mijn draai in mijn werk en leven,samen met mijn zoon. Zijn vader en ik bleven elkaar zien. Op een bepaald moment koos ik bewust voor nog een tweede kind, van dezelfde vader. Ik wist dat ik ook dit kind alleen zou krijgen, omdat samenwonen of een huwelijk uitgesloten was. Die zwangerschap was anders, bewuster, en met het weten dat ik er alleen voor zou staan.

Nu zijn beide kinderen volwassen. Ze hebben totdat hij overleed hun vader gekend, ook al was hij er niet elke dag. Hun relatie met hem was prima en ze hebben het nooit erg gevonden om alleen met mij te zijn. Ook ik heb er nooit spijt van gehad, omdat ik niet verwacht had nog ooit te trouwen en ik toch nog een tweede kind wilde. De eerste was niet gepland, maar de tweede zeker wel.

Uiteindelijk heb ik toch ook meegemaakt hoe het is om met een partner zwanger te zijn en emotioneel een uitlaatklep te hebben.

Makkelijk was het niet, twee kinderen krijgen als ongehuwde moeder. Vooral praktisch waren er heel wat problemen op te lossen. Instanties die vroegen naar papa, inschrijven voor scholen, zorgen dat de kinderen opgevangen werden zodat ik kon werken. Beslissingen die je toch alleen moet nemen. Een leven waarin alleen plaats en ruimte is voor de kinderen en waar je overal alleen voor staat. Maar het kan. En ik weet dat je kinderen er echt niet ongelukkiger door worden. Nee, hun papa woonde niet bij hen. Maar hun mama wel!'

Maddy

© foto: Petra van Vliet (de vrouw op deze foto is niet Maddy.)