Voor alle moeders die grotendeels alleen verantwoordelijk zijn voor het opvoeden van hun kroost van het allerprilste begin tot hopelijk zelfstandige en evenwichtige volwassenen:

I salute you...

Ik heb me vergist, ik geef het ruiterlijk toe. Niet dat ik het niet kan, maar mijn God, wat is het vermoeiend soms...

Wij staan als eerste op in de ochtend, gedouched en aangekleed voor dat we ons bekommeren om de kinderen. Tafel dekken, broodjes smeren, bekers volschenken, omgevallen bekers weer opvegen, weer inschenken. Trommels vullen, discussiëren met kind of het fruit of koek mag. Ruzie maken over overblijven. Kind naar boven, kleren klaarleggen. Veters strikken Ja, je moet écht met tandpasta poetsen, tanden ná-poetsen. Toet wassen. Gel in haren smeren. Zelf tandenpoetsen. Gooi maar wat mascara en lipgloss op. Tas inpakken, kind naar school. Terug naar huis, gymtas pakken en weer naar terug naar school. Tafel afruimen, ongelezen krant weer bij oud papier gooien, stofzuigen, was verzamelen, in wasmachine gooien. Sleutels zoeken, nog langer naar sleutels zoeken. Sleutels vinden in de koelkast. Heel hard vloeken en weer te laat op het werk komen.

Wij zijn diegenen die halsoverkop de huisarts bellen als het kind schreeuwend van de pijn thuiskomt met oorontsteking. Diegenen die hem troosten en vasthouden. We kunnen niet even vragen of iemand hem even wil aankleden of wegbrengen. Wij zorgen voor zijn welzijn en geluk, al ziet hij dat soms zelfs niet zo. Wij zorgen dat hij naar buiten gaat om te voetballen, terwijl hij keihard schreeuwt dat je de stomste moeder van de wereld bent en dat ie bij pappa altijd op de Wii mag. Yeah right, maar wij weten dat de buitenlucht beter is en geven niet op. Wij staan langs de lijn op zaterdag, wassen tassen vol voetbalshirts. Zorgen dat het leuk en gezellig is als vriendjes komen spelen.

Wij zorgen dat de benodigde knutselspullen in zijn tas zitten op de juiste dag, zorgen dat de school versierd is met kerst. Houden huis, koken maaltijden, drie keer per dag. Het eerste en enige aanspreekpunt, elke dag, de hele dag. Wij spelen Sherlock voor alle verloren voorwerpen, wij zijn speelkameraadjes en rollen over de vloer van het lachen om de domme capriolen. De geschaafde knieën ingesmeerd met Betadine en een kusje op de pleister. Bedden worden opgemaakt, verhaaltjes voor de nacht verteld. Wij zijn sterren met Lego Technics en K'nex, geen spelletje waar we niet de regels van kennen.

Wij kunnen niet alleen de leuke mamma uithangen, al zouden we het willen. Boeman zijn en straf geven is ook een onderdeel. Hebben we een kutdag, dan nog moeten we evenwichtig zijn. Geduld blijven opbrengen. En dan nog vriendschappen onderhouden, op de hoogte blijven van wat er in de wereld gebeurt, mee kunnen praten over de laatste films. Zorgen dat we er nog lekker uit kunnen zien, áls we dat willen. Proberen niet onzeker te zijn, te twijfelen over keuzes. Wij máken keuzes en bepalen de koers... We kunnen namelijk niet anders...

We kunnen wel iemand bellen om te klagen, maar klagen willen we niet. En uiteindelijk staan we er alleen voor. Stappen we alleen in ons bed en vallen alleen in slaap. En we redden het....

To all you single moms, be proud of yourselves, you deserve it....

'Cause we kick ass!

© Anita
Bekijk hier de hyve van Anita en de reacties die ze kreeg onder dit blogje!