|
Weet je wat ik zo verdomde oneerlijk vind?
Weet je dat?
Nee, natuurlijk weet jij dat niet?
Waarom zou jij dat ook weten. Jij vindt alleen jezelf zielig want je hebt het zo verdomde zwaar, je bent zo verdomde alleen, je voelt je zo verdomde kut!
Verdomme, hoe denk je dat dat komt?
Hoe denk je verdomme, dat dat komt?
Zal ik je dat eens even haarfijn uitleggen.
Jij bent er vandoor gegaan, er-van-door.
ZOMAAR!!!
Je hebt ons achtergelaten, met alles, maar dan ook met alles, met alles in het kwadraat waar jij voor wegliep daar liet je ons mee achter, alleen.
Zonder blikken of blozen, ben je gegaan.
Ik stond machteloos, sprakeloos, lam geslagen was ik.
Ik had het idee dat mijn longen niet meer wisten of er zuurstof bij of uit moest, mijn hart niet meer wist hoe ze moest tikken, mijn stembanden niet wisten of ze moesten schreeuwen of zwijgen en mijn hersenen niet meer begrepen wat er nu verdomme aan de hand was.
Je kindjes sliepen en ze zouden nooit meer door jou wakker gemaakt worden, nooit meer door jou in bedje worden gelegd.
Je kwam nog heel even terug, terug om je beurs te halen. Je beurs verdomme, alsof je even boodschapjes ging doen. Wat was dat eigenlijk voor een actie? Kwam je er na 12 jaar achter dat je wat boodschappen was vergeten?
Weet je, je wist het zelf ook niet, nog steeds niet eigenlijk.
Je hebt geen flauw idee welke boodschappen je vergeten bent.
Erger nog, je hebt niet goed gekeken, niet goed gekeken naar hetgeen er in de voorraadkast lag en het was van jou, allemaal, de hele voorraadkast!
Dat is wat ik zo verdomde oneerlijk vind.
Hij was altijd zo goed gevuld, met liefde was hij gevuld die kast van ons en nu, nu was hij opeens een stuk minder vol en wie mag dat weer bijvullen, alleen?
Juist, ik verdomme!!
© Dagmar |
