Becky is sinds zes maanden moeder van een dochter. Ze kijkt terug op haar zwangerschap en het verdriet dat ze had om het gedrag van haar vriend.

'Ik heb veel gelezen op deze site toen ik zwanger was en er veel steun aan gehad en gelukkig vaak om kunnen lachen. Want wat voelde ik me eenzaam, met een groeiende buik en een vader met wie ik niets liever wilde dan bij hem zijn, en dat hij er voor het kindje zou zijn.

Maar meneer vond het belangrijker om met een andere vriendin in bed te liggen voor wie hij zogenaamd niets voelde. Hij vond zichzelf erg zielig tijdens mijn zwangerschap, want hij wilde geen kind meer maar nu kwam het er toch...'

'De hele wereld draaide om hem en ik heb negen maanden lang zijn verwijten op me af gekregen over dat ik alles zelf besliste, hem er niet bij betrok, hij niet wist of het kind wel van hem was, bewust zwanger was geraakt, enz. En dat terwijl ik niets anders deed dan proberen hem bij elke beslissing te betrekken, nadenken over hoe dit voor hem allemaal was, achter zijn kont aan te lopen of hij misschien mee wilde denken, ellenlange e-mails verstuurde, babycadeautjes voor hém kocht, zijn huis schoonmaakte want hij had het zo druk, bij hem langsging om daar te slapen in de hoop dat het nog iets ging worden tussen ons…. Om vervolgens zonder pardon aan de kant gezet te worden en er veel later nog eens achter te komen dat hij me al die tijd heeft bedrogen. Eerst wekenlang ontwijkend gedrag, en ik wist dat het niet goed zat, het vrat aan me en ik voelde het maar al te goed aan dat ik ging verliezen waar ik altijd zo bang voor was.

Toen ik zes maanden zwanger was zijn we er definitief mee gestopt. Iets wat hij nu ontkent, om goed te kunnen praten dat hij vreemd is gegaan; volgens hem hebben we nooit iets gehad en was het uit voordat ik zwanger raakte. Ik zie me nog fietsen met mijn spullen terug naar huis, nadat ik de sleutel bij hem terug had gebracht. En het is zo bizar dat je nog zolang gek op iemand blijft. Ik denk niet dat ik ooit zoveel van iemand heb gehouden of zoveel voor iemand heb gevoeld, ondanks alle dingen die niet goed zaten. Nachtenlang heb ik gehuild in mijn bed omdat ik hem miste, zijn arm om me heen, zijn hand op mijn buik. Hij was de nummer één persoon die erbij had moeten zijn, en het ging zo tegen mijn gevoel in om niet bij elkaar te zijn, zijn steun niet te hebben en het alleen te moeten doen, en al helemaal het onzekere vooruitzicht of mijn kindje straks wel een vader zou hebben.

Aan de ene kant heb ik de zwangerschap ervaren als een hele bijzondere periode waarin ik me heel vrouwelijk en sterk kon voelen, maar aan de andere kant is het een periode geweest waarin ik me nog nooit zo eenzaam en kwetsbaar heb gevoeld. Achteraf vind ik het op sommige momenten nog steeds jammer dat ik er niet meer van heb kunnen genieten.

Het begin van de zwangerschap was moeilijk. Ik had drie maanden lang veel bloedverlies en elke dag dacht ik dat ik een miskraam kreeg. Veel angstige momenten en bezoekjes aan de EHBO waren dat. Ik ben nog een hele tijd in therapie geweest om te kunnen verwerken dat ik ‘hem’ aan het kwijtraken was, en nu was ik bang dat ik mijn kindje ook nog zou verliezen; ik voelde echt alles uit mijn handen glippen.

Het einde van de zwangerschap was ook moeilijk. Mijn kindje bleek een groeiachterstand te hebben en ik werd direct opgenomen in het ziekenhuis. Ik had nog geen dag verlof gehad en had ook nog niet alles klaar. Vanaf dat moment kon ik alleen nog maar denken dat mijn kindje het niet zou overleven, omdat de bloedstroom vanuit de placenta er naartoe steeds minder werd en er gewacht werd tot werkelijk alles ermee ophield. Het voelde als een gevangenis, een straf. Ik voelde me echt uitgeschakeld en alsof ik nergens meer invloed op had. Dit heeft nog een paar weken geduurd. Toen het zover was dat de hartslag achteruitging is mijn kindje meteen gehaald.

De vader was erbij, dat wilde ik nog steeds heel graag. Het was een miniatuurmeisje, maar alles deed het. Ik kon het niet geloven. De periode die volgde was onbeschrijflijk. Ik wist dat ik een dochter had, maar het drong maar langzaam tot me door. Hele nachten heb ik klaarwakker naar de muur in de ziekenhuiskamer liggen staren, en ik voelde me leeg, en dan weer overspoeld door emoties, en tegelijk was ik lichamelijk nog een hele tijd aan het herstellen.

Eenmaal huis werd het echt zwaar. Ik schrok omdat mijn meisje onverwacht toch al mee mocht uit de couveuse en ik was zo onzeker over alles dat ik bijna helemaal niet meer sliep. En toen is het huilen begonnen. Ze huilde bijna constant, dag in dag uit, de nachten ook, en sliep bijna helemaal niet. Dit heeft weken, maanden geduurd, er was elke dag een moment waarop ik dacht ‘ik trek het niet meer’. Radeloos heb ik het internet afgespeurd over dit onderwerp, boekjes gelezen, zelf huilend aan de telefoon gehangen met het consultatiebureau. Met van alles ben ik bezig geweest. Inbakeren, rust en regelmaat, wel laten huilen, niet laten huilen, liedjes zingen, rondlopen, draagdoek, de ostheopaat, Bach remedies… Ik denk nog steeds dat het komt door de slechte start die ze heeft gemaakt.

Pas na een hele tijd kwam er wat rust en langzaam maar zeker begon ze wat meer te ontspannen, beter te slapen en tevredener wakker te zijn en kon ik het eindelijk voor het eerst een beetje leuk gaan vinden. Ergens schaam ik me om dat te zeggen, maar daarvoor is het alleen maar zwaar geweest en kon ik er echt niet van genieten. Ze begon beter te slapen en ik begon in te zien wat ze nodig had, leerde haar echt kennen.

Nu, na zes maanden, kan ik zeggen dat het echt alleen maar goed gaat. Ze lacht elke keer als ik naar haar kijk, ze slaapt bijna helemaal zonder problemen en ze heeft een enorme inhaalslag gedaan met de groei. Het is een mooie, lieve, stoere en pittige tante. En ik ben ontzettend trots op haar! Het enige moment waarop ik het nog moeilijk heb is als we allebei tegelijk ziek zien, dan baal ik echt dat ik het alleen moet doen. Of als ik weer eens ruzie met de vader heb, en hij zoveel overhoop schopt van de rust en het leven dat ik op probeer te bouwen… ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven.

Maar buiten dat gaat het eigenlijk allemaal vanzelf, en zou ik het niet eens meer anders willen. We hebben nu eindelijk een eigen huisje en ik heb een leuke, nieuwe baan. Als ik terugdenk aan het moment dat ik de beslissing heb genomen om door te gaan met de zwangerschap, hoe moeilijk en onzeker de situatie ook was, weet ik gewoon (en wist ik toen ook al) dat ik de goede beslissing heb genomen. Een kind krijgen en grootbrengen is een van de zwaarste maar ook mooiste taken, en het is een eer als je dat toekomt.'

© Becky

Wil je reageren? Dat kan hier op het forum.