Yvette heeft een LAT-relatie en voelt zich zo af en toe wel behoorlijk alleen zwanger. En behoorlijk dik vet zwanger...

Ik heb in mijn omgeving een aantal mensen die oprecht in mij geïnteresseerd zijn. Die mij proberen te bellen, mailen of smsen met de vraag hoe het met me gaat. Soms neem ik de moeite de telefoon op te nemen en heel af en toe mail ik nog wel is iemand terug. Dat is niet omdat ik plotseling contactgestoord ben geworden of omdat ik die persoon ineens niet meer aardig vind maar gewoon omdat ik zo vreselijk moe ben.
“Ze” zeggen dat na week 14 de vermoeidheid afneemt en je weer energie krijgt om leuke dingen te doen, zoals babykamers maken en geboortekaartjes bestellen.

Inmiddels zit ik in week 32 en heb ik niet het gevoel dat die vermoeidheid nog zal afnemen.
Die babykamer is niet af en ik zal hem ook niet afmaken, ik heb er de fut niet voor.
Slapen kan zo’n baby ook in een kartonnendoos (Jezus lag tenslotte ook in een kribje en moet je zien hoe beroemd die is geworden), tegenwoordig verstuurt iedereen zijn kerstkaart via de sms, waarom dan de geboortekaartjes ook niet en verschonen kan ook op de eettafel. Tis dan wel te hopen dat ie even wacht tot na het eten, want het idee om nou een poepluier te verwisselen terwijl ik net aan de andijviestamppot zit ontneemt me nu al de eetlust. Aan de andere kant is dat dan wel weer goed voor die zwangerschapskilo’s want die 20 kilo extra die ik nu met me meesleep zijn bepaald geen pretje. Maar in vergelijking met de zwangerschap van mn dochter waarin ik 36 kilo aankwam (kilo per week) lijk ik nu op een elfje.

Om terug te komen op de vraag hoe het met mij gaat zal ik toch echt het antwoord schuldig moeten blijven. Ergens tussen het plassen door slaap ik. Daarnaast onderneem ik elke ochtend een soort survivaltocht om mijn dochter naar school te brengen. Gelukkig helpt ze mij met mijn schoenen (wederom van maat 38 naar maat 41) aantrekken en wil ze zelfs helpen het zeildoek wat BH heet (van cup A naar DD, wat een dingen, zou nooit geen Pam willen zijn) vast te maken. Als we geluk hebben en ik niet vanuit het autoraampje de zijkant van mn Subaru onderkots (eenmaal vast in de veiligheidsgordel betekent vast en niet meer los) dan zijn we op de tijd op school en anders zijn we gewoon te laat. Ik rij ook met mijn knipperlichten aan want ik ben niet meer in staat de dooie hoek mee te nemen en om nou door de brandweer uit mn auto getakeld te moeten worden na een ongeluk lijkt me niet zo’n pretje.
Ik bedoel, in vergelijking tot mijn vorige zwangerschap mag ik dan op een elfje lijken, in reallife lijk ik meer op een aangespoelde potvis en als ik dan ooit in de krant moet komen dan liever niet met de kop “zeekoe in nood” erboven.

Verder maak ik dan ook geen spannende of grappige dingen mee, behalve als je het grappig idee vindt dat ik met mn dikke lijf 5 x per dag achter een weglopende pup aan waggel. Aanlijnen is geen optie, hij staat erbij alsof ie zwaar geslagen wordt en ik heb momenteel geen kracht om 14 kilo hond over straat te sleuren.
Wie neemt er dan ook een pup als ie zwanger is, zal je je afvragen. Nou ik niet.
Mijn lief wel. En aangezien mijn lief een eigen bedrijf heeft, daarnaast nog studeert, momenteel lekker aan het skiën is en eigenlijk geen tijd heeft voor een hond ben ik de lul.
Zo gaat dat met mannen en kinderen. Die willen een cavia, een konijn, een hond of een kind en 1 x raden wie er voor op draait. Bestaat er eigenlijk ook alimentatie voor honden?

Ten tijde van de bevalling van mijn dochter ging ik zeer onvoorbereid ’s nachts naar het ziekenhuis. Zij heeft zo’n geluk gehad dat ze een meisje bleek te zijn anders had mijn zoon met een mooi roze mutsje op zijn eerste foto’s gestaan. Niet alleen waren we de babykleertjes vergeten, ook had ik geen moment aan mijn bril gedacht. En een bril is toch wel handig als je net uit de narcose komt, zeker met min 10.

Zo maak ik deze hele zwangerschap al geintjes over die vergeten bril en dat mij dit geen tweede x overkomt, zal je net zien dat ik van de week met die bril op mijn hoofd een foute draai maak, wat het gevolg had dat mijn bril (verrekijker zal je bedoelen) op de badkamervloer door de midden brak. Ik heb nog een poging met lijm en plakband ondernomen maar die glazen zijn zo heavy, die bril is gewoon einde verhaal. En de Specsavers komt helaas niet aan huis.

Zo ook de Thuiszorg niet. Aangezien ik al ruim een maand niet heb gedweild, stofzuigen geen optie meer is, de douche toch eigenlijk wel een goede beurt nodig heeft en ik niet eens meer de moeite neem om een poging te wagen tot sokken aantrekken vond de verloskundige het verstandig de Thuiszorg in te schakelen. Die gaven bij de intake al aan hoogst waarschijnlijk niks voor me te kunnen doen. Daar zal de kraamzorg straks blij mee zijn. Tja, had ze maar een vak moeten leren.

Het “echte” leven gaat zoals beschreven de laatste maanden een beetje aan mij voorbij.
Het enige waar ik me echt druk om maak, is wat ik dacht om een kind te krijgen van iemand die mijn zoon Piet-Hein, Karel of Faustino wil noemen. En dan is ie nog boos dat ik hem niet serieus neem. Het toppunt kwam net voordat hij op vakantie ging. Hij had nou de naam gevonden; Nico. Nou vraag ik je, ik ga mijn zoon toch niet vernoemen naar die knakker van eigen huis en tuin?

Nou weten we helemaal niet of het een zoon wordt dus wie weet lig ik voor niks mij ’s nachts vreselijk op te winden maar het idee dat mijn kind als Luciano door het leven moet gaan doet geen goeds voor mijn toch al labiele gestel.

Het is fijn dat hij op vakantie is, net zo goed dat het fijn is dat wij niet samenwonen want door die zwangerschap schijn ik zo te snurken dat hij geen oog dicht doet waardoor hij de hele nacht ligt te draaien, te zuchten en te mopperen waardoor ik weer telkens wakker wordt. Laatst is hij ’s nachts om half 3 uit pure ellende naar zijn eigen huis vertrokken (zo’n 125 km verderop). Mijn dochter daarin tegen slaapt dwars door mijn gesnurk heen. Die maakt mij alleen wakker met de mededeling of ik niet zo wil snurken als zij TV ligt te kijken. Ze kan Sesamstraat niet verstaan…..

Voorderest gaat het wel. Beetje last van de normale zwangerschapskwaaltjes; brandend maagzuur, aambeien (damn, doen die krengen een zeer), spataderen en opgezette benen, je weet wel, the usual stuff. Als ik met instanties aan de telefoon zit meld ik gelijk in het begin van het gesprek dat ik last heb van zwangerschapsdementie zodat ze niet denken dat ze met iemand van de Jostiband te maken hebben en door al die fuckin’ hormonen zit ik al bij Lingo te huilen terwijl ik normaal nooit TV kijk.

Dus als je echt met me mee leeft dan wacht je niet tot ik terugbel, mail of sms maar dan rij je een x naar mij toe, wacht je 10 minuten tot ik naar de voordeur ben gestrompeld, verschoon je het bed van mijn dochter of je brengt het oud papier naar beneden, zet een kopje thee voor me, mompelt zoiets dat het ooit wel goed met me komt en dat we zeer binnenkort maar is op stap moeten en daarna stap je weer in je auto met het idee dat het zo vreselijk fijn is om niet zwanger te zijn.

Yvette
Klik hier voor Yvette's hyve