Elke zwangerschap eindigt als de bevalling begint. Nou heb ik geen van mijn zwangerschappen als geweldig, prettig of zelfs maar leuk ervaren, van een bevalling wilde ik al helemaal niks weten.

Yvette heeft geen zin om te bevallen...

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik degelijk research gedaan naar het fenomeen bevallen. Ik heb vrouwen van verschillende leeftijden ondervraagd over hun ervaringen tijdens diverse bevallingen, kilo’s boeken over bevallingen uit de bieb mee naar huis gesleept, elke pagina op internet waar de zoekterm bevalling in voorkwam doorgespit, tv programma’s met bevallingen bekeken en vervolgens nachtenlang woedend in bed gelegen over, in mijn ogen, het onrecht wat al deze vrouwen is aangedaan tijdens deze bevallingen.

Aangezien mijn hormonen als een dolle door mijn lijf gierde, ik totaal niet voor rede vatbaar was (normaal gesproken ook niet, dus toen al helemaal niet) en ik meestal iets wil (en gedaan krijg) wat buiten de geijkte paden valt, besloot ik met een keizersnee te bevallen.

In mijn verloskundige praktijk werd mijn besluit niet met gejuich ontvangen. Waarom zij perse zelf die bevalling wilden doen begrijp ik nog steeds niet, we leven toch in een maatschappij waarin we alles uitbesteden, waarom je werk dan ook niet?

Ik zou dolblij zijn als ik niet ’s nachts mijn bed uit hoefde te komen om 6x in iemands doos te wroeten, vervolgens een hysterische bijna-oma de slaapkamer uit te moeten flikkeren en dan thuiskomende nog is 3 liter vruchtwater en een halve placenta mn haar te wassen.
Maar mijn 4 verloskundigen deden verwoede pogingen mij te overtuigen om toch vaginaal te bevallen. Waardoor ik des te gedrevener werd om die keizersnee voor elkaar te krijgen.

Aangezien ik naast een ziekenhuis woon leek mij dit de aangewezen plek om is te gaan babbelen over die keizersnee.

Gynaecoloog 1 wilde het best doen maar dan liet hij wel het litteken over mijn heuveltje lopen. Dat vond hij mooier. Ik vroeg hem of hij dan ook van plan was voortaan mijn kleren uit te zoeken aangezien hij voor mij bepaalde wat mooi was. Nadat zijn enige reactie een wezenloze blik was, vertelde ik hem dat ie dat mooie litteken van um over de doos van zn eigen (w..) vrouw mocht zetten en ik maakte een afspraak met gynaecoloog 2.

Deze meneer vond het prima om een keizersnee te doen maar dan wel met een ruggenprik.
Het idee om geestelijk aanwezig te zijn terwijl ze mij opensneden (“shit, ik heb de schaar erin laten vallen, ik moet nog even wroeten om dat ding te vinden hoor”) om me vervolgens weer dicht te naaien vond ik een vreselijk idee, het was juist mijn intentie om niks mee te krijgen van die hele bevalling dus deze gynaecoloog viel ook af.

Gezien het feit dat ik een ontzettende controlfreak ben en ik niet de regie uit handen kan en wil geven hield dit mij tegen om “normaal” te bevallen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik geen enkel vertrouwen heb in iemand die ik pas 3 x gezien heb, wat in de (verloskundige)praktijk betekent dat zo’n (w)vroedvrouw, tijdens iets wat zo privé als een bevalling is, gewoon mn huis niet binnenkomt. En bevallen in je eentje is misschien toch niet zo verstandig, zo ver kom ik ook nog wel. Daarnaast heb ik geen enkele behoefte aan wat voor hechting dan ook in mn doos, heb ik geen kijkdoos noch een grabbelton en van de gedachte aan de loodgieter die erbij zou worden geroepen, indien het allemaal niet zo soepel zou verlopen (om de pompen en tangen uit zn gereedschapskist te toveren), wordt ik acuut nog onpasselijk.

Aangezien gynaecoloog nummer 3 een vrouw was had ik hoge verwachtingen, van een andere vrouw verwacht je toch een soort van mededogen. Voor mannen blijft zo’n hele bevalling toch abstract, zelfs al zijn ze gynaecoloog.

Gynaecoloog nummer 3 was dus een bitch van de bovenste plank. Lijden moest ik, met een grote L.
Hoe ik het in mn hoofd haalde met zo’n verzoek te komen, inknippen, uitscheuren en creperen was haar visie. Nadat ze in die trant nog een kwartiertje door was gegaan vroeg ze mij wat ik nu nog te zeggen had. Nooit vergeet ik het moment dat die triomfantelijke grijns van haar smoel verdween toen ik begon te lachen en zei; “mevrouwtje, u denkt toch niet dat u de enige gynaecoloog op de hele wereld bent, ik shop gewoon lekker verder, goedemiddag”.

Toch sloeg de stress enigszins toe, de uitgerekende datum naderde en nog was die keizersnee niet geregeld. Vervolgens heb ik elk ziekenhuis in de regio gebeld en mijn agenda stond vol met verschillende gynaecologen. Ergens tussen gyn 5 en 7 had ik beet. Nu moet ik daar wel bij vermelden dat mijn verhaal steeds zieliger werd en ik standaard al begon te janken op het moment dat ik de spreekkamer binnenkwam maar ik was dan ook echt in paniek.

23 september 2003 stond mijn keizersnee gepland.
Mijn water brak 10 september, mijn dochter was er klaar voor.
Ik heb geen wee gehad, ik heb bijna geen pijn gehad en ik heb zeker nooit spijt gehad.

Het volgen van mijn intuïtie in dit gebeuren, is 1 van de beste beslissingen uit mn leven geweest.
En bij de tweede wilde ik weer een keizersnee.

Wordt vervolgd……

(c) Yvette
Klik hier naar Yvette's hyve om de heerlijke reacties te lezen!