Een paar maanden geleden vond Angelique haar leven een zooitje, maar met een mooi randje. Wat veranderde er ineens veel, toen de vader van haar dochter (2 jaar) de relatie verbrak, na zeven jaar, toen ze een nieuwe man tegenkwam waarbij de vonk oversprong en toen ze onverwacht zwanger bleek te zijn...

Depressieve man wil scheiden
In februari vertelde mijn ex dat hij van mij wou scheiden. Wat voelde ik me rot... 7 jaar samen, een pracht van een dochter, een goede baan, een veilig thuis. Weg ineens. Misschien had ik het aan moeten zien komen, misschien niet. Het maakte niet uit. Hij was ruim 2 jaar al depressief en wou het gewoon niet langer. Ik was volgens hem de reden dat hij ziek was en is. Wat voelde ik me rot, ik had geprobeerd er van alles van te maken en nu bleek ik ook nog de schuldige.
Mijn verdriet probeerde ik te verdringen, ik moest verder. Voor mijzelf en mijn dochter. Ik wou genieten van het leven, ik was pas 24, had een goede baan, mijn HBO opleiding klaar, een lieve vriendenkring. Het werd me ook gegund, vrienden vonden dat al veel te lang de twinkeling uit mijn ogen weg was. Het werd tijd dat die weer terug kwam.

Een maatje missen
Ik deed mijn best en het lukte aardig. Alleen miste ik heel erg een maatje, de geborgenheid een relatie. Dus ik begon, meer als grap van een vriendin, met daten. Daar leerde ik G. kennen. Het klikte super, ik kwam de deur weer uit en we deden leuke dingen als een bioscoopje, een etentje, gewoon in de tuin tegen elkaar aan zitten. Ik voelde me super en een beetje schuldig. Mijn ex en ik woonden nog in hetzelfde huis, we waren pas enkele maanden uit elkaar….. Maar mijn verliefdheid won het van mijn twijfels. Uiteindelijk werd de vriendschap meer en werd onze relatie intiemer. Ik was aan de prikpil en vertrouwde er op dat dat genoeg zou moeten zijn.
De intimiteit was van korte duur. Hij was nog niet toe aan een relatie en daarnaast was mijn wond van de scheiding nog te vers. We stopten en spraken af gewoon leuke dingen te doen als kennissen en meer niet. Ik was verdrietig maar wist ook wel dat hij gelijk had.

Zwanger...
En toen ruim 2 weken daarna, bedacht ik me, goh ik ben nu nog steeds niet ongesteld en ik voel me zwanger. Mijn vermoeden werd bevestigd middels een positieve test. Ik wist niet zo goed of ik nou blij moest zijn of niet. Tuurlijk was ik blij, ik was bevoorrecht om zo vruchtbaar te zijn, maar een goede timing was het beslist niet!
Er volgde een gesprek met de huisarts en G., die beiden zeiden: 'het is jouw keuze en jouw lichaam'. Daarnaast zou G. me steunen welke keus ik ook maakte. Mijn hormonen waren goed op hol, maar ik wist dat ik dit kindje niet weg zou willen halen. Maar hoe het verder moest…geen idee.

Een echo en een twijfelende vriend
Ik had met 9 weken een echo, tot toen wisten alleen een vriendin en G. van mijn zwangerschap. Dat ik elke morgen boven de wc hing en er niet uitzag heeft niemand echt opgemerkt. Ik ging samen met mijn dochter naar de echo, wat wel raar was, maar ik dacht: wij zijn straks in ieder geval een gezinnetje. De echo was goed. Ik had nog een gesprek met G. Hij vroeg zich af of het kindje wel echt van hem was en wou er toch afstand van doen. 'Een kind waar al een bezoekregeling mee is als het nog niet geboren is komt niet goed, daarnaast moest ik maar een man vinden/krijgen die de echte vader kon zijn.' Zo beredeneerde hij. Dat kwam hard aan.
Terwijl ik midden in een scheiding zat wat niet helemaal lekker liep.

Schaamte
Ik voelde enorm veel schaamte. Mijn eigen vooroordelen over jonge alleenstaande moeders met kinderen bij verschillende vaders zorgde daarvoor. Dat soort dingen zou mij toch niet overkomen! Mede daarom heb ik deze zwangerschap nog lang stil gehouden. Ik was ook bang voor mijn ex, hij was niet makkelijk. En ik was bang dat hij de scheiding tegen zou houden, waardoor ik ook niet op zoek kon naar een ander huis!
Op een gegeven moment kwamen alle emoties eruit en heb ik een redelijk gesprek gehad met mijn ex en heb ik hem over de zwangerschap verteld. Ik was toen 16 weken zwanger. Hij reageerde in eerste instantie rustig, maar na een gesprek de volgende dag met zijn ouders waren zijn reacties erg naar. Doordat hij het wist vond ik dat ik eindelijk open kaart kon spelen tegen vrienden. Veel langer stil houden kon ook al niet meer, want mijn buik was echt zichtbaar.

Hoe vertel je zoiets
Ik was erg bang voor de reacties van anderen, maar die vielen me mee. Ik heb niet iedereen persoonlijk gesproken maar maakte gebruik van de mail en een blog op de hyves. Niet erg persoonlijk maar zo wist iedereen tegelijkertijd hetzelfde verhaal. De titel was: Ik en mijn principes.
Ik weet dat een aantal mensen vinden dat ik een abortus had moeten plegen, maar de mensen die mij goed kennen wisten dat dat niet iets is wat ik zou kunnen en of willen. Lees het niet verkeerd, ik ben niet tegen abortus, maar ik kon en wou die keus niet maken…
Een van de reacties die ik op deze mail kreeg vond ik bijzonder en daar heb ik veel aan gehad: 'Je principes en de keuzes die je maakt, maken je bijzonder zoals je bent'.
Het was soms moeilijk om mensen onder ogen te komen, de directheid van de vragen vond ik soms erg confronterend. Ik ben leidinggevende in de zorg - wat moesten mijn medewerkers of ouders van cliënten wel niet van mij denken? Maar het voelde beter dan het verbergen. Dit kindje heeft net zo veel recht op een trotse mama als elk ander kindje. En een trotse mama verbergt haar zwangerschap niet.

Onderdakprobleem
De situatie in mijn oude huis werd er niet beter op, maar het huis had mijn ex ook nog niet gekocht. Uiteindelijk is eind augustus de scheiding rond gekomen en per eind september heeft hij het huis op naam gezet. Mijn spullen heb ik ingepakt, bij de buren in de opslag gezet en ben tot eind september daar gebleven vanaf toen kon ik pas op zoek naar een ander huis. Ik besloot om samen met mijn dochter naar een vriendin te gaan.
Ik moest nu veel gaan regelen: een huis kopen, nadenken of ik het werk wat ik deed wel kon blijven doen, voor mijn peuterdochter zorgen, een huishouden runnen, zwanger zijn. Toen bleek dat alle ‘geschikte’ woningen verkocht waren en mijn leidinggevende vond dat ik tijdelijk wat anders moest gaan doen, dacht ik 'dit komt niet goed'.

Het was een zware week, tot ik teruggebeld werd door de makelaar: mijn favoriete woning was teruggekomen in de verkoop en of ik er nog belangstelling voor had. Ik had me al ingesteld op een bevalling bij een vriendin, zonder kinderkamer, kraambezoek enz. De woning ben ik opnieuw wezen bekijken en heb en bod uitgebracht. Binnen een week kreeg ik bericht. Na wat onderhandelen gingen ze akkoord met het bod! Helemaal blij, met het werk kon ik goede afspraken maken en ik doe nu werk wat beter te combineren is met de zorg voor mijn dochter: ik werk nu veel thuis en in de weekenden dat zij bij haar papa is.
Toen kwam de economische crisis. En mijn hypotheek werd niet goedgekeurd! Weer stress….. Nu is de hypotheek wel rond, ik krijg 14 november de sleutel.

Begroting maken
De afgelopen weken ben ik druk met het maken van een begroting, waar heb ik recht op en waar niet, wat komt er binnen. Waar kan ik op bezuinigen, wat ben ik nodig?
Het gaat me goed af. Bij mijn vriendin in huis hoef ik geen huur of kosten te betalen. Hier voelde ik me een beetje rot over, dus haal ik de boodschappen, verzorg ik het huishouden, het eten. Zij heeft het gevoel van een luxe leven in haar eigen huis. Ik mag al bijna niet meer weg!
Voor het opknappen van de woning en verhuizen heb ik in 1 week al mijn kennissen en vrienden gevraagd mij te komen helpen. Ook mensen die ik anders niet zou vragen… Veel mensen hebben me gevraagd als we wat moeten doen, geef je dan een gil, we willen je graag helpen. Niet iedereen reageert of kan, maar de mensen die wel komen, scheelt natuurlijk enorm.

Creatief boekhouden
Financieel is het geen vetpot. Zo probeer ik zo creatief mogelijk te zijn. De geboortekaartjes liggen zover als kan al klaar. Ik maak ze zelf, ik ben ruim een week druk aan het knippen en plakken geweest, maar mijn 100 kaartjes kosten nog geen 50 euro en ze zijn nog origineel en leuk ook.
Van de mensen van wie ik het huis overkoop heb ik een aantal spullen overgenomen. De 500 euro die ze wilden hebben voor de kasten en de bank had ik niet. Wel wist ik dat er in hun huis nog gordijnen moesten komen en dat als ze ze lieten maken dat ruim 8 weken zou gaan duren, en een kerst zonder gordijnen is niet echt leuk. Ik heb de situatie waarin ik me bevond kort uitgelegd en heb aangeboden dat als hun de stof aanleveren, ik de gordijnen zou maken in ruil voor hun spullen. Ze vonden het een goede deal, gordijnen maken kosten bijna net zoveel en nu hadden ze hun huis eerder netjes. Het was raar om me zo “afhankelijk” op te stellen, maar we zijn er beiden goed afgekomen. De verkopers zijn blij met het eindresultaat en ik ook.

Bevallen - met wie?
Voor de babykamer heb ik een oud kamertje op Marktplaats gekocht, geschuurd en geverfd. Een leuk gordijnstofje gekocht en eigenlijk is het verder goed zo. Ik ben nu bijna 27 weken zwanger. Dat betekent dat het kindje nu levensvatbaar is, weliswaar veel te klein, maar toch. Ik merk dat ik nu erg veel bezig ben met hoe ik de bevalling nu zal doen. In ieder geval in mijn eigen huisje.
De vraag wie ik er bij wil hebben houdt me bezig. Met mijn moeder heb ik niet zo’n goede band. Een stukje schaamte bij vriendinnen is er wel, hoewel zij dat waarschijnlijk veel minder hebben. Een onbekende doula roept ook vraagtekens op. De vraag of ik het niet gewoon alleen met de verloskundige kon doen is met een nee beantwoord. Wel logisch natuurlijk, maar goed!
Mijn ene vriendin is in ieder geval vrij in de week dat ik uitgerekend ben en een andere heeft 2 weken vrij na mijn verwachte datum.

Kraamvisite aan de slag
Ook voor de kraamweek geld dat mensen graag wat willen doen, Ze vragen me nu al wat ik wil hebben. Het begon als een grapje: aangezien ik nog heel veel speelgoed en kleding van mijn vorige dochter heb, zei ik steevast 'je mag wel voor het eten zorgen de dag dat je op kraamvisite komt!' Nou, ik weet in ieder geval als het aan mijn vrienden en familie ligt dat ik de eerste weken heerlijk ga eten. Ik had dat bedacht omdat ik dan ook niet in de keuken hoef te staan, niet met 2 kinderen en volle boodschappentassen moet sjouwen, visite dan vaak vroeg er is, maar ook weer vroeg weggaat.

Ik merk dat voor mij langzaamaan de lucht helderder wordt, al vliegt het me ook geregeld nog aan. Meestal ’s avond als ik me zorgen maak, over allerlei zaken die ik ik nog niet geregeld heb, zoals een testament voor als ik overlijd, als ik ziek word of als ik na een lange avond werk weer alleen op de bank zit.
Maar dan schopt de kleine uk me wakker uit mijn eenzame gedachten, immers ben je zwanger nooit echt alleen!!!

Ik zou het leuk vinden om eens met mensen in contact te komen, dus reacties zijn altijd welkom op het forum! Bijvoorbeeld hier.

Angelique1983