Renske en haar vriend wonen samen, hebben sinds drie jaar een relatie en zijn trots op hun zoon van anderhalf. Het valt Renske echter wel zwaar, de eerste tijd met de baby. Bewust gepland is ze al gauw zwanger van de tweede. Maar dan krijgt haar vriend ineens heel andere ideeën...

Mijn vriend en ik waren ongeveer 3 jaar samen. Het begon als onstuimige verhouding (wellicht had ik toen al gewaarschuwd moeten zijn) maar ik was enorm gek op hem en hoopte een jaar lang dat hij uiteindelijk voor mij zou kiezen. Dat is ook gebeurd en ik was dolgelukkig dat we eindelijk een écht stel waren. We gingen al snel samenwonen en een half jaar later was ik zwanger. Weliswaar iets sneller dan ik dacht dat het zou gaan, maar we hadden beiden een grote kinderwens. In mei 2007 is onze zoon geboren. Een heerlijk mannetje en makkelijke baby, eigenlijk liep alles met hem perfect. Mijn vriend bleek een liefhebbende vader en had werkelijk alles over voor zijn zoon, hij deed eigenlijk nog meer dan ik in de praktische verzorging. Ging er alle nachten uit, verschoonde luiers en lag uren met hem op de bank op zijn buik of ging lekker met hem wandelen.

Zelf had ik het het jaar na de geboorte erg zwaar. We zijn een paar maanden na de bevalling verhuisd uit mijn vertrouwde omgeving naar een heel rustig dorpje in de Betuwe en ik heb daar erg aan moeten wennen. Ook ben ik na mijn zwangerschapsverlof aan een nieuwe baan begonnen, een hoop veranderingen dus in één keer. Daarbij zullen de hormonen ook wel een rol hebben gespeeld, maar ik raakte in een behoorlijke dip en was erg onzeker over het zorgen voor mijn zoontje. Vooral als ik alleen met hem was, was ik bang dat ik het niet zou kunnen en wist ook niet wat ik de hele dag met een baby moest doen. Waarschijnlijk door alle spanningen kreeg ik ook nog een hoop lichamelijke klachten. Daardoor ben ik erg afhankelijk geweest van mijn vriend en heb ik hem teveel beperkt in zijn vrijheid. Terwijl hij daar juist behoorlijk op gesteld is en graag alle ruimte heeft om dingen te ondernemen en carrière te maken. Deels door mijn onzekere karakter en deels door alle omstandigheden, heb ik dat niet voldoende erkend en ik snap dat hij zich daar rot over voelde. Overigens was ik ook al begonnen met therapie, om eens uit te zoeken waar mijn onzekerheid vandaan komt en te leren wat positiever in het leven te staan en mijn vriend wat meer los te kunnen laten. Ik was dus erg gemotiveerd daaraan te werken.

De laatste maanden had ik alles voor mij gevoel net weer lekker op de rit en ging het stukken beter. Ik had mijn draai gevonden in de verzoring van mijn zoontje, was gewend aan ons nieuwe huis en de nieuwe omgeving en had het naar mijn zin op mijn nieuwe werk. We hadden zelfs besloten voor een tweede kindje te gaan. Een bewuste keuze zodat er niet teveel leeftijdsverschil zou zijn. Bovendien wilde mijn vriend nog liever dan ik altijd al een groot gezin (als het aan hem lag wel 4 kinderen!).

Los van de eerder genoemde problemen dacht ik dat mijn vriend gelukkig was met mij, met onze zoon en ons nieuwe huis. Al met al waren we een gelukkig gezin, harmonieus en liefdevol naar elkaar toe. Bovendien heeft hij ook nog bewust de keuze voor een tweede gemaakt en was hij de eerste paar weken ook blij met de zwangerschap -dacht ik!- Ik had dus nooit, echt nooit, verwacht dat hij weg zou gaan... Half oktober is mijn grootste angst toch waarheid geworden. Toen ik hem op een zaterdagavond (in een verder gezellig weekend) vroeg hoe het met hem ging, gaf hij als donderslag bij heldere hemel aan dat hij helemaal niet lekker in zijn vel zat en grote twijfels had over onze relatie. Hij gaf aan het 'benauwd' te hebben en ruimte te willen. Het werd een zwaar gesprek. Vanaf dat weekend nam hij de ruimte ook letterlijk. Door direct apart te gaan slapen, veel bij vrienden te zijn en zich zowel emotioneel als fysiek voor mij af te sluiten. Ik had al direct het gevoel dat er meer aan de hand was. De redenen die hij noemde voor zijn twijfel, leken mij geen redenen om dan ook maar een eind aan de relatie te maken, zeker in zo'n situatie en gezien alles wat we samen hadden. Ik heb diverse keren gevraagd of er een ander in het spel was, dit ontkende hij stellig. Uiteindelijk, na weken van onzekerheid en een sterk 'onderbuikgevoel' heb ik 2 sms-jes gelezen in zijn telefoon. En wist ik genoeg. Hij bleek verliefd op een collega en zij op hem. De dame in kwestie heeft overigens ook een gezin met 2 jonge kinderen. Ik heb haar nog opgezocht op kantoor en haar ermee geconfronteerd. Ze gaf toe dat ze ook verliefd was op mijn vriend. In de war, en dat ze niet wist wat ze ermee wilde verder. Ik heb haar gevraagd ermee te stoppen (hem ook uiteraard) en ze voorgehouden dat aan deze verliefdheid twee gezinnen kapot zouden gaan. Ik was geschokt en kapot van verdriet. Om op deze manier te ontdekken dat de man waarmee je je toekomst ziet en van wie je een kindje in je buik draagt, met zijn hoofd en hart bij iemand anders zit. Dat hij daarom ook maar meteen alles wil opgeven, wegloopt en liegt.

Sinds die tijd staat mijn leven totaal op zijn kop. Ik had eerst nog de hoop dat het goed zou komen en heb daar ook alles voor gedaan. Ik heb gehuild, gepraat, gesmeekt. Ben afstandelijk geweest, boos, emotioneel en dan weer rustig. Heb hem ruimte gegeven... Op geen enkele manier kreeg ik nog voet aan de grond bij hem. Hij was en bleef weg. Op dit moment verbljift hij doordeweeks in een huis van een oude vriendin en is hij alleen op zijn 'papadag' en in de weekenden nog thuis om voor onze zoon te zorgen. Hij wil dan wel dat ik weg ga omdat hij rust en ruimte wil (plus naar nu blijkt de vrijheid om te kunnen bellen en afspreken met de collega, want dat is nog steeds aan de gang). Tegenover mij heeft hij geen enkele emotie meer getoond. Hij kan ook niets met mijn emoties. Ik heb geen arm meer op mijn schouder gehad, geen lief woord, geen knuffel, geen hand op mijn buik...

De eerste weken heb ik in mijn radeloosheid nog sterk overwogen de zwangerschap af te breken. De moeilijkste beslissing ooit, waarin ik me erg alleen voelde staan. Ik ben geen type dat ooit alleen zou kiezen voor een kind. Ik weet hoe zwaar het is en na mijn terugval na de eerste bevalling, ben ik ook daar een beetje bang voor. Maar het kindje wás er nu eenmaal en uiteindelijk kon ik het niet over mijn hart verkrijgen het weg te laten halen. Alhoewel het idee om het helemaal alleen te moeten doen, ook bijzonder angstaanjagend is. Ik kan nog altijd grote twijfels hebben over of ik dat wel aankan en hoe het allemaal moet met twee kleintjes, met name de eerste intensieve periode. Toch heb ik altijd graag meer kinderen gewild en ik weet niet hoe het verder nog loopt in mijn leven. De kans op een tweede kindje was misschien nooit meer gekomen. En het zou dan ook geen volledig broertje of zusje van mijn zoon zijn, iets dat ik hem wel gun. Zeker als hij moet opgroeien in een gebroken gezin, wat mij vreselijk aan het hart gaat, hoop ik dat hij nog steun heeft aan zijn broertje (inmiddels weet ik dat het weer een jongetje wordt). Zij zullen altijd echt familie zijn...

Op dit moment leef ik zoveel mogelijk bij de dag. Met af en toe een kleine 'up' en ontzettend veel 'downs'. Ik ga door voor mijn zoon, het heilige moeten. Gelukkig maar ergens. Genieten van de zwangerschap (nu 21 weken gevorderd) is heel erg moeilijk. Het is confronterend, iedere dag weer, dat ik het deze keer niet kan delen met de man waarvan ik hield. Alles wordt ook behoorlijk overschaduwd door de zorgen om de praktische dingen. De verkoop van het huis (waarschijnlijk met een flinke restschuld), het zoeken van nieuwe woonruimte, gesprekken met een mediator over omgangsregeling, alimentatie, etc. Zaken waar ik me totaal niet mee wil bezighouden, maar het moet! En dan 's avonds alleen naar bed. Niemand om tegenaan te liggen met mijn steeds dikkere buik. Alleen de feestdagen door, zonder gezin. En de wetenschap dat het écht niet meer goed komt, dat het gezin nooit meer een echt gezin zal zijn. De toekomst is heel onzeker en het verdriet enorm. Voor mij maar ook voor mijn zoon en het nieuwe kindje. Een levenlang van de één naar de ander, twee huizen, minder stabiliteit. Dat heb ik zo nooit voor ze gewild. Mijn hart breekt als mijn zoontje om papa vraagt. Ik kan het hem nog niet uitleggen maar hij moet wel iets voelen van mijn verdriet. Ik doe mijn uiterste best het hem niet teveel te laten merken en hem veiligheid, liefde en plezier te geven.

Ik hoop dat dames in soortgelijke situaties misschien iets hebben aan mijn verhaal. Ook zou ik heel graag reacties ontvangen van dames die zelf iets dergelijks hebben meegemaakt. Hoe ging en ga je ermee om? Emotioneel en praktisch (alleen met een baby en wellicht nog een klein kindje). Zijn er tips en trucs om het dragelijk te maken? Op wat voor manier zoek of vraag je hulp en steun en aan wie? Hoe ga je om met de vertrokken vader? Veel vragen en alle antwoorden en ervaringen zijn welkom!

Veel liefs en sterkte voor iedereen op de website,
Renske

WIl je reageren? Dat kan hier op het forum.