Even een korte samenvatting: ik ontmoette P. toen ik 19-20 jaar was, een jaar later
waren we getrouwd. In het begin ging alles goed. Mijn ouders vonden hem aardig en
alles. Maar na een tijdje gingen we erg veel geld uitgeven aan uitgaan. En later
vooral mijn geld. Eerst vond ik dat niet zo erg, maar toen kregen we een eigen
woning. En nog smeet hij het (lees:mijn) geld over de balk. Maar ach:hij was zooo leuk.
We hadden een beetje mot met beide ouders maar ja; wij tegen de rest van de
wereld - ken je dat?. Getrouwd met toch een feest met de hele familie (toch knap van
ze).
Op een gegeven moment hadden we een goedkoop huisje gekocht. Daar moest nog aardig wat aan gebeuren maar: 'dat kon ie wel zelf". Maar er gebeurde dus nix. Ja, schilderen enzo, maar dat kon ik zelf ook.
Om het kort te houden: we hadden al gauw weet ik hoeveel achterstallige betalingen. Dat moest P. allemaal regelen, want het meeste stond op zijn naam. Maar meneer was erg laks, veel bij vrienden, goede baan kwijt, geen zin om nieuwe te zoeken... blablabla.

Ik was wel vaker een tijdje bij mn moeder geweest, maar ging dan toch weer terug.
Maar opeens was ik het helemaal zat. Ik had geen zin meer om elke avond naar
vrienden te gaan. En toen ik zwanger bleek te zijn, bleef ik dus veel alleen thuis.
Toen heb ik goed over alles nagedacht. Ik ben toen een weekend weer naar mijn moeder gegaan en daar heb ik de knoop doorgehakt; dit kon niet goed zijn voor het kind en ook niet voor mij.
Nog 1 keer daar geweest om een paar spullen op te halen (hij probeerde me, bijna
huilend, tegen te houden) maar ik liep snel weer naar buiten.

En nu loopt de scheiding.

Evelien