29 jaar, 22 weken zwanger, laatste 4 maanden is vriend 5 keer ‘voor altijd’ weggegaan.

G. smste zondagmiddag dat hij zijn cd’s kwam ophalen. Ik was benieuwd hoe hij mijn buik zou vinden, hij had me al drie weken niet gezien. Ik was wel zenuwachtig, maar niet te erg.

Het was raar om hem te zien, zijn haar was anders en hij zag er slecht uit. Rode ogen en wallen en hij stonk een beetje toen hij langs me liep. Later zei hij dat hij veel uit was geweest en dat hij het hartstikke zat was om bij D. en F. op de grond te slapen en dat het huis smerig is. En dat D. en F. de hele tijd met allerlei wijven liggen te krikken (zijn woorden) en dat hij dat kan horen en dan niet kan slapen.
Hij heeft nog sleutels en leek verbaasd dat ik thuis was. Hij vroeg wel hoe het ging, maar toen ik ‘goed’ zei, zei hij niets meer en ik ook niet. Hij vroeg niet over de baby, echt stom. Misschien durfde hij het niet te vragen.

Ik ging thee maken en toen ik terugkwam uit de keuken zat hij cd’s in een grote doos te doen en zei hij dat ik de cd van de Peppers mag houden, omdat ik die vaker draai dan hij en toen glimlachte hij alsof het zo aardig van hem was en ineens werd ik zo kwaad! Hij had het niet eens door. Ik wilde hem met zijn kop in die doos duwen zodat hij al die punten van de cd-hoesjes in zijn gezicht kreeg, zo kwaad was ik, alsof zo’n cd mij wat kan schelen! Alsof ik blij moet zijn dat ik EEN CD krijg in plaats van een MAN en een VADER VOOR MIJN KIND! Ik moet meer gaan werken, de baby moet hele dagen naar mijn zus en ik moet blij zijn en dank je wel tegen hem zeggen, want als ik straks gestresst en zonder baby in de file sta, kan ik naar die CD luisteren! Wat een *@&*@!
Gelukkig dacht ik aan de baby en ik sprong niet op zijn nek. Ik nam een slok thee en zei ‘succes ermee, doei’ en liep weg, ik wachtte niet eens op antwoord.

Ineens kon het me allemaal niks meer schelen wat hij deed of dat hij ooit nog zou bellen. Dat was wel een lekker gevoel. Ik deed de douchedeur op slot en ging op mijn krukje onder de douche zitten, met m’n thee en ik moest lachen om hoe maf het was om thee te drinken onder de douche. Ik probeerde me voor te stellen hoe ik dat met de baby zou doen.
Het was raar, want ik wist dat hij in huis was, maar ik schrok toch toen hij op de deur klopte. Hij riep dat hij gedag wilde zeggen, ik zei weer ‘doei’ en toen zei hij dat ik open moest doen. ‘Nee, ik zit onder de douche,’ zei ik gewoon en dat was ook zo.
‘Ik wil de baby gedag zeggen,’ riep hij.
Ik zei dat de baby sliep en dat hij ook niets gezegd had toen hij binnenkwam.
‘Ja, daarom, ik wil het goedmaken met de baby,’ riep hij.
Ik zei dat de baby hem niet eens meer kende en als hij toch niet bij ons bleef, kon hij ons beter meteen met rust laten, zoals nu.
Toen werd hij kwaad en bonkte op de deur. ‘Het is ook mijn kind en ik heb er recht op om hem gedag te zeggen als ik dat wil!’ riep hij.
Ik legde mijn hand op mijn buik en zei ‘O-oh’ tegen de baby. Nu was er niets meer aan te doen, want ik zou niks kunnen zeggen waardoor hij wegging of niet meer boos zou zijn want nu wilde hij zijn zin en dat was binnenkomen. Hij bleef even stil en ik haalde een paar keer diep adem en wilde opstaan om de douche uit te doen en me af te drogen, toen ik geluid hoorde aan de deurknop. Even later viel het handvat eruit en deed hij de deur open, hij had het slot losgemaakt met een schroevendraaier.
‘Zo, dat heb je vaker gedaan,’ zei ik, maar hij keek niet naar me, alleen naar mijn buik. Hij ging op zijn knieën voor me zitten, ik zat nog en de douche stond nog aan en hij werd helemaal nat.
‘Dag lief babytje, dag kindje, hoe gaat het met je? Pappa mist je heel erg hoor,’ zei hij.
‘Ja? Denk je steeds aan de baby, als je met geld loopt te smijten en dronken wordt met andere vrouwen?’ zei ik.
Ineens keek hij me aan, voor het eerst keek hij me echt aan en ineens voelde ik zo ontzettend hoe alleen ik was geweest en hoe ik hem gemist had.
‘Ja, dan denk ik de hele tijd aan jullie. Zo leuk is dat niet hoor,’ zei hij. Hij legde zijn handen om mijn buik, streelde langs de zijkanten. En o zo toevallig gingen zijn handen langs de onderkant van mijn borsten en wel erg diep onder mijn buik over mijn benen en ik kon gewoon niks meer zeggen.
‘Soms kan ik wel een half uur niet slapen en dan vraag ik me af hoe het gaat,’ zei hij zacht.
‘Waarom bel je dan nooit?’ vroeg ik, want daar begrijp ik nog steeds niets van. Hoe kan hij nou wekenlang niet bellen? Bij mij kost het elk uur moeite om hem niet te bellen, ook al weet ik goed genoeg dat het niet helpt.
‘Dan mis ik jullie alleen maar méér. Ik hou veel te veel van jullie,’ zei hij en toen begon hij mijn buik te zoenen. En mijn benen. Enzo.

En nu is het woensdag en hij is er nog steeds en ik weet niet of hij blijft en hij zegt er niets over en doet alsof er niks aan de hand is. Die doos met cd’s staat nog midden in de kamer, hij heeft ze niet teruggezet, ze staan klaar om toch weg te gaan als er iets gebeurt waar hij geen zin in heeft.

Iedereen zegt al weken tegen me dat ik maar per dag moet leven en niet bang moet zijn voor de toekomst, dus ik ben maar gewoon blij dat hij er weer is, dat hij naast me ligt ook al maakt hij me wakker als hij om twee uur in bed komt, hij houdt me vast en fluistert tegen de baby en we vrijen en ik weet waarom we de baby gemaakt hebben en ik hoop dat hij dat ook voelt. Als ik moet huilen, zorg ik dat hij het niet merkt en ik probeer niet te laten merken hoe moe ik ben en ik praat in gedachten tegen de baby en zeg maar steeds dat het wel goed zal komen, want pappa is er weer en heel misschien blijft hij deze keer wel.