Als alleenstaande zwangere vrouw krijg je heel wat confronterende vragen weg te slikken. Want wat antwoord je als iemand vraagt: 'Goh, ben je zwanger? Ik wist niet dat je een relatie had?' Niet zo eenvoudig, als je zelf ook dacht dat je een partner voor het leven had, die er onlangs vandoor is gegaan.
Of je hebt al een tijd een relatie, woont samen of bent getrouwd. Op het moment dat je zwanger blijkt te zijn, blijkt je partner 'nog niet helemaal toe te zijn aan vastigheid'. Wat zeg je dan, als kennissen vragen of je man er ook zo blij mee is? 'Hij is vast een trotse aanstaande vader!' roepen ze vrolijk. Eh... nou, nee, hij is bij zijn secretaresse ingetrokken...
Als iemand vraagt 'wat leuk, ik wist niet dat jij kinderen wilde...' terwijl je dat zelf ook niet bedacht had, maar je bent per ongeluk al zwanger... wat zeg je dan?
In de babywinkel waar je een wandelwagen uitkiest: 'Het is een prachtige wagen, mevrouw. Maar u wilt vast nog even met uw man overleggen, voordat u hem koopt?'
Over een commode: 'Hij is heel eenvoudig in elkaar te zetten. Is uw man een beetje handig? Hij vindt het vast leuk om aan de babykamer te werken! Geniet er maar lekker van dat jullie nog even met z'n tweeën zijn!'
En als je kindje er eenmaal is en mensen weten dat je er alleen voor staat, dan gaan de pijnlijke vragen gewoon door:
'Het is vast wel erg zwaar hè, zo in je eentje? Red je het een beetje?'
'Nu kun je natuurlijk nooit gewoon even weg, zoals stellen die het samen doen.'
'Het is zeker wel moeilijk om te zien dat hij/zij zo op je ex lijkt?'
'Heeft de vader nog wel contact met zijn kind? Dat is heel belangrijk, hoor...'
'Betaalt hij wel alimentatie?'
'Mis je de vader nu niet erg?'
Bij het consultatiebureau wisten de arts en de wijkverpleegkundigen allemaal van mijn problemen met de vader van mijn kind, hoe moeilijk alles ging, hoe graag ik wilde dat het beter zou gaan en dat ik er bijna aan onderdoor ging, alsmaar hopend dat hij ook eens zijn best zou gaan doen en wilde praten met een van de vele contactpersonen die zich aanboden... en toen was er een keer een inval-arts. 'O,' zei ze, 'Ik zie hier dat haar vader weg is. Je moet wel je best doen om hem erbij te blijven betrekken, hoor...'
Zo confronterend als de vragen zijn, zo veel heftiger zijn de antwoorden. Geef je een nietsontziend antwoord? Dan weet je zeker dat de ander met een mond vol tanden zal staan. Want wat kan iemand zeggen als hij of zij jou niet heel goed kent, en jij vertelt ineens openhartig wat een hufter je ex-man is... Gaat diegene vragen of je het ook niet een beetje aan jezelf te danken hebt? Want waar er twee vechten... Of je het niet zag aankomen? Of het niet een beetje te snel ging, allemaal, en je misschien nog wat langer had moeten wachten? Misschien moet je niet zo veel van hem eisen en hem een beetje zijn gang laten gaan...?
Ja, inderdaad, dat zijn de volgende vragen die je kunt verwachten als je een direct antwoord geeft. Ronduit onbeschoft. Als je familieleden en vrienden zoiets vragen, is het al moeilijk om je antwoord te formuleren. Vaak weet je het zelf ook niet precies wat er plotseling is gebeurd. Je bent nog half lamgeslagen van de schrik. Je weet ook niet waarom je man jou ineens niet meer wil. Of waarom hij jou wel wil, maar jullie kind niet. Of waarom hij ineens nog op wereldreis wil, of carrièreplannen heeft... ook al weet je zeker dat dat er niet van gaat komen. En waarschijnlijk begrijp je al helemaal niet hoe hij ineens verliefd kan zijn op een ander, nu jullie misschien wel langverwachte baby in je groeit.
Het is bizar allemaal. En ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen. Tijdens mijn zwangerschap mompelde ik meestal zoiets als 'nou, het valt niet mee, de vader is er nogal van geschrokken...' Wat moest ik dan zeggen? 'Ik weet niet eens waar hij is en of hij nog terugkomt, maar er is niets ter wereld dat ik liever zou willen...'?
Mijn dochter is er inmiddels en gelukkig heeft ze zulke lompe opmerkingen nog niet door. Maar als ze in een winkel aan haar vragen of ze vandaag leuke dingen gaat doen met mamma en pappa, dan heb ik wel eens de neiging om keihard te zijn. Ik houd mijn mond, vanwege mijn dochter, maar het valt niet mee. Misschien mag ik best net zo bot zijn en zeggen:
'Weet u dat er bijna een half miljoen alleenstaande moeders zijn, die dat een waardeloze vraag vinden?'
Suzanne
In januari 2007 kon je de domste vragen mailen die je gehoord hebt, om online coaching sessies te winnen. De mooiste reactie kwam van Kamille:
Wat zou je in een Postbus 51-spotje willen zien over alleenstaand zwanger zijn, zodat mensen ophouden met jou stomme vragen te stellen?
Kamille schrijft: Misschien kunnen er in een postbus 51 spotje eens wat vooroordelen over alleenstaande ouders/zwangere vrouwen uit de wereld worden geholpen, Dat zou al heel fijn zijn! ha,ha!
Hier een paar vooroordelen:
- Dat je ook als alleenstaande met kind/kinderen een gezin bent;
- Dat je niet zielig bent, maar beter kan denken: Liever zonder partner
gelukkig, dan met ongelukkig!
- Dat als je alleenstaand bent, het ook (juist) fijn is als mensen naar je
zwangerschap vragen: je hebt immers geen besmettelijke ziekte.
- Dat je als alleenstaande (ouder) echt niet elke man wilt die je tegenkomt! Je bent dus heus geen bedreiging voor de relaties van vriendinnen.
De stomste vraag die ik vooral in het begin kreeg: 'Moet ik je feliciteren of niet?' Alsof je niet blij bent met het wondertje in je buik zonder een partner!
Vriendelijke groeten van Kamille |
