Doet jouw man of vriend (of ex!) ook zo raar? Misschien helpt het om deze boeken over mannen te lezen...

Schrijver Kluun (bekend van onder andere Komt een vrouw bij de dokter en De weduwnaar) schreef ook het grappige boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! Een fragment, speciaal voor AlleenMaarZwanger.nl.

Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt !
Kluun

Misschien kan het helpen om te lezen en te beseffen dat er ook mannen zijn die wél bij hun zwangere vrouw blijven, inclusief onbegrijpelijke buien... Met permissie van de schrijver, waarvoor dank, een gedeelte uit het boek:

Humaan Chorion Gonadotropine. Dat klinkt als een gif en dat is het ook. hCG is namelijk een zwangerschapshormoon dat zó agressief is dat u zich de komende tijd gaat afvragen of u niet beter een kind had kunnen adopteren in plaats van maken.

hCG maakt huwelijken, vriendschappen en ons land kapot. (...)
Hormonen.
Hormonen vormen een briljant verzonnen alibi voor het rechtvaardigen van asociaal gedrag van een hele bevolkingsgroep. (...)
Wat zou uw vrouw zeggen als u maandenlang de ene huilbui met de andere vreetbui zou afwisselen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is?
En dat allemaal omdat ‘uw hormonen opspelen’?

Van de tijd dat wij op bizons joegen tot nu toe, in de eenentwintigste eeuw, is er nog nooit één man in de wereldgeschiedenis geweest die last had van zijn (eigen) hormonen. Als een man niet lekker in zijn vel zit, trekt hij zich af en gaat-ie daarná gewoon wel vissen, als hij eerst geen zin had.
Ik zeg niet dat ik nooit chagrijnig ben, ik ben ook maar een mens. Maar dat zijn vrijwel altijd externe factoren.
De gemoedstoestand van mijn (zwangere) vrouw daarentegen; het is alsof haar lijf zo kwaad was dat het plotseling werd opgescheept met vermoeide benen, een protesterende maag en ander ongemak, dat het besloot het baasje en haar man eens terug te pakken en de boel van binnenuit te saboteren.
Mijn vrouw werd geherprogrammeerd door haar eigen lichaam en ze had het amper door.
Ik wel. Binnen een maand na de bevruchting bad ik God op mijn blote knieën om kracht.
Mijn vrouw, met wie ik ooit ben gaan samenwonen omdat ze zo’n fijn mens was om mee te leven, het type dat niet meteen gaat zeiken als je een uurtje later dan beloofd uit de kroeg komt, onderging binnen een paar weken een metamorfose. De hormonen hadden de tent overgenomen. Zuchten, zeuren, zeiken – ik kon geen goed meer doen.
Het hormonenprobleem werd die eerste maanden zo hevig, zo allesoverheersend in onze relatie, dat ik bang begon te worden dat ik een grote fout had begaan door haar tijdens een romantisch etentje toe te fluisteren dat ik graag een kind van haar wilde. Dat ik een afgrijselijke blunder had begaan door mijn zaad de vrije loop te laten. Na twee maanden wist ik niet eens meer hoe mijn vrouw was geweest vóór de zwangerschap. Ik kreeg visioenen dat het nooit meer goed zou komen. Dat ik me over een jaar of vijftien tegenover mijn zoon Lassie zou moeten verantwoorden. ‘Sorry jongen, ik weet het, je moeder is een bitch, maar voor ze zwanger werd, leek ze echt heel leuk.’

Er gingen drie maanden voorbij. Mijn vrouw begon zich al druk te maken of haar buik straks weer plat zou worden en of haar tieten niet de vallende ziekte zouden krijgen.
Ik niet. Het zou me allemaal worst wezen. Ik wilde simpelweg de vrouw terug die ik ooit zwanger had gemaakt. Met buik of hangtieten, dat was me om het even. Als die hormonen maar zouden opdonderen.
En toen voltrok zich het wonder. Na een maand of drie en een half trokken de hormonen zich terug. Net zo plotseling als ze gekomen waren. Mijn vrouw lachte weer, er werd minder tegen me gesnauwd en er werd weer tegen en zelfs mét me gepraat.
De hemel zij gedankt: ik had mijn vrouw terug!

Uit: Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun (Raymond van de Klundert, 1964), vader van Eva en Roos.

In reactie hierop en op kleinere ellende schrijft Dr Rodriguez in de eerste helft van zijn boek over het hoe en waarom van de veranderende gedachten en gevoelens van de aanstaande vaders (zoals sexueel afgewezen voelen, of afstandelijk worden en zichzelf verdiepen in werk, hobby's en vrienden). In het tweede deel stelt hij oefeningen en andere methodes voor die helpen strijden tegen de negatieve zaken, zodat deze situatie een kans wordt om de relatie te versterken.

What's Your Pregnant Man Thinking? A Book For Expectant Moms About Expectant Dads
Dr Robert Garrett Rodriguez

In het Amerikaans gerecenseerd door Tom Elliott, verschenen in Mensa International Journal april 2007. Bovenstaande is een vertaling van het artikel.

‘he’s just not that into you’ - Hij wil je wel, hij wil je niet
De nuchtere waarheid over mannen

In de vorm van brieven stellen (echt wel slimme) vrouwen in dit boekje vragen over het gedrag van hun (beoogde) geliefde.

Relatiedeskundigen Greg Behrendt en Liz Tuccillo werkten voor Sex and the City en schreven dit sympathieke boekje. Oprah had er een complete aflevering over.
In de vorm van brieven stellen (echt wel slimme) vrouwen vragen over het gedrag van hun (beoogde) geliefde. Greg geeft daarop doorgaans vernietigend commentaar. Liz neemt het vervolgens voor de briefschrijfster op. Tenslotte kun je als lezer niet anders concluderen dan dat de briefschrijfsters nódig moet kappen met die belachelijke acties, gedachten en onrealistische wensdromen.
Dat kan twee dingen tot gevolg hebben: je klapt het boek dicht en denkt ‘wat een onzin, zo laat je je toch niet behandelen’ en dan heb je het inderdaad niet nodig. Dan heb je vast ook een gezonde relatie.
Het kan ook zijn dat je je enigszins beschaamd op het hoofd krabt. Dat je soms zit te giechelen met een snik in je keel. Wat staan er veel dingen in die je jezelf ook hebt horen zeggen over je ‘vriendje’. Je zou het niet meer moeten doen. Je bent dom bezig. Je verdient beter. Wat moet je met zo’n loser. Maar jouw loser is ànders…
Dan ben je ook zo’n type briefschrijfster in het boek. Dat is een begin om een einde aan te maken aan je slechte relaties. Of je echt veel hebt aan de tips? Je hebt jezelf vast al jaren getraind in dat ‘vergeef-hem’-gedrag. Misschien moet je het dagelijks even doorbladeren. Dan kun je dagelijks zien dat jouw zogenaamde vriendje niet bepaald uniek is met zijn fratsen.

Ingekort voorbeeldje:
Beste Greg, mijn vriend en ik zijn twee jaar samen geweest en daarvan hebben we een jaar samengewoond. Het is nu drie weken uit. Nu belt hij vaak om zomaar wat te kletsen. Iedereen zegt dat ik met hem moet stoppen. Maar ik denk dat hij me mist en dat vind ik wel leuk. Als we contact houden, wordt hij eraan herinnerd dat ik geweldig ben en zal hij vast tot de conclusie komen dat we eigenlijk bij elkaar horen. Wat vind jij ervan?

Beste Rooskleurige Herinnering, een man die een goede relatie wil, zal bergen verzetten om de vrouw van wie hij houdt voor zich te winnen. Hij verleidt je met bloemen, afspraakjes, gedichten en de rest van de tijd werkt hij hard om met zichzelf in het reine te komen. Als hij niets van dat alles doet, kan hij wel of niet van je houden, maar uiteindelijk ziet hij je niet meer zitten. Neem zijn telefoontjes niet meer aan en laat hem maar ondervinden hoe het is om zonder jou te leven.

Naschrift: Wees niet in je ijdelheid gestreeld als hij je mist. Hij móét je missen. Je bent immers een goed mens. Maar hij is nog steeds dezelfde persoon als degene die met je gebroken heeft. De enige reden dat hij je mist is dat hij er elke dag voor kiest NIET bij je te zijn.

Hij wil je wel, hij wil je niet
Greg Behrendt & L. Tuccillo

Van dezelfde schrijvers: dé hulp bij het beëindigen van je slechte relatie:

Als je hem niet meer wilt
Greg Behrendt & A. Ruotola-Behtendt